دنیا مال منه

چند وقت پیش یکی از آشناهامون مرد.اتفاقا تو شهر خودمون باباش آدم سرشناسی بود و تو مراسم تدفینش (+سوم + هفتم + چهلم) آدمای خیلی زیادی اومدن. حالا چیزی که منو حرص میده حرفای بعضی از اطرافیاس که میگن : "خوش به حالش چقدر آدم اومد و براش فاتحه خوند" و چمیدونم "جاش تو بهشته انقدر فاتحه براش خونده شد". آخ که حرص میخورم. یعنی چون اون آدم باباش پولدارتر بوده و مگسان دور شیرینیش بیشتر بودن دیگه میره بهشت؟ یعنی عدالت خدا اینه؟ یا اینکه ما مردم نادانی هستیم؟

شاید جذاب ترین و پرمخاطب ترین برنامه ی تلویزیونی در عید امسال "کلاه قرمزی 88" بود. سریالی که مثل همون 10-15 سال پیش باطراوت بود با همون طنز ساده و همه پسند. شخصیت جدید "پسر عمه زا" یک شاهکار بود. شاید اگه نگیم جذاب تر از کلاه قرمزی و پسرخاله ولی به جذابیت اونها بود. البته بیشتر جذابیت پسر عمه زا به خاطر "محمدرضا هدایتی" که صدای این عروسک رو در میاورد بود. این وسط اما نقش پسرخاله خیلی کمرنگ شده بود. پسرخاله ی خاطره سازِ نسل ما حقش بیشتر از اینا بود. به هر حال به زعم من برگ برنده ی تلویزیون و ناجی شبکه ی 2 قفط و فقط "کلاه قرمزی 88" بود. سریالی که هم قدیمیا رو یاد خاطره ها انداخت، هم بچه های جدید رو با طنز واقعی در برنامه کودک آشنا کرد.